Przywrotnik żółtawozielony
Jest to bylina o krótkim kłączu i różyczce liści odziomkowych, w której środku osadzają się krople wody po deszczu lub rosie. Alchemicy i lud zbierali niegdyś te krople wierząc w ich właściwości lecznicze lub magiczne. Na krótkich, wzniesionych łodygach osadzone są wiechowate kwiatostany złożone z małych, żółtawych kwiatów. Owocem jest niełupka.
Przywrotnik występuje w zespołach łąkowych i na pastwiskach od równin po góry. Jest to roślina o bardzo zmiennych właściwościach, co nie wpływa jednak na jej zdolności lecznicze.
Najczęściej zbiera się ziele (Herba Al-chemillae) oraz liście odziomkowe w dni słoneczne i suszy się w cieniu. Zioła zawierają garbniki, saponiny, gorycze i kwas salicylowy. Odwar przyrządza się w proporcji 4 łyżeczki ziół na filiżankę wrzącej wody, pozostawia na 10 minut i pije. W przypadkach zaburzeń w trawieniu (nieżytów żołądkowo-jelitowych, wzdęć i biegunek) odwar pije się nie słodząc dwa razy dziennie.
Przywrotnik łagodzi również wszelkie skurcze i działa moczopędnie. Kobietom ciężarnym zaleca się 3 filiżanki odwaru dziennie mniej więcej na 4 tygodnie przed porodem, aby ułatwić jego przebieg. Przywrotnik znajduje również zastosowanie w leczeniu chorób ginekologicznych, zwłaszcza w okresie przekwitania.
Wyciąg z przyw-rotnika przyspiesza przemianę materii i wchodzi w skład produktów odchudzających. Używa się go również zewnętrznie (płukanki, okłady, kąpiele) w celu leczenia ran, kontuzji, egzemy i czyraczności.
Okres kwitnienia: V-VII Zbiór ziela: V-VII
