Perz właściwy
Gramineae
Jest to trawa z kłączem członowanym oraz pędami płodnymi i bezpłodnymi. Liście są równowąskie, a ich pochwa obejmuje źdźbło. Kwiaty są zebrane w luźne kłosy złożone. Owocem jest ziarniak. Perz znany jest głównie jako uporczywy chwast pól i ogrodów. Najaktywniejszych leczniczo substancji dostarczają rośliny rosnące na glebach lekkich i piaszczystych.
Zbiera się kłącza (Rhizoma Graminis), na ogół podczas zabiegów uprawowych lub zbiorów roślin uprawnych. Kłącza trzeba dokładnie umyć, usunąć z nich korzonki i części nadziemne i dopóki są świeże, pociąć na krótkie kawałki. Suszy się je szybko w miejscu słonecznym i przewiewnym.
Otrzymane zioła mają przyjemny zapach i słodkawy smak. Zawierają saponiny, cukry, glikozyd fenolowy - aweneinę, śluzy, węglowodór o właściwościach przeciwbakteryjnych - agropy-ren, i inne substancje czynne. Ze względu na swe działanie stanowią składnik ziółek moczopędnych (Species diureticae). Mogą znaleźć zastosowanie w leczeniu dny i gośćców; wchodzą również w skład mieszanek przeciwcukrzycowych i są stosowane pomocniczo w leczeniu wczesnych stadiów cukrzycy.
Odwar z perzu stosowany był niegdyś zewnętrznie do leczenia wyprysków skórnych i żylaków odbytu. Palony perz stanowił namiastkę kawy oraz surowiec przy produkcji piwa i alkoholu. Jako pasza zadawana dojnym krowom zwiększa ilość i poprawia jakość mleka.
Okres kwitnienia: VI-VII Zbiór kłączy: III-IY i IX-X
