Rzepik pospolity
Agrimonia eupatoria L.
Jest to bylina o krótkim kłączu, różyczce liści odziomkowych pierzastych i prosto wzniesionej łodydze z liśćmi siedzącymi, naprzemianległymi. Łodyga kończy się luźnym kłosem złożonym z żółtych kwiatów.
Owocem jest niełupka ukryta w hy-pancjum opatrzonym hakowatymi włosami. Rzepik występuje powszechnie na terenie całej Europy, gdzie rośnie przede wszystkim na suchych łąkach, pastwiskach i polanach leśnych. Stosowany był od dawna do leczenia nieżytów, krwawień, chorób skóry i gruźlicy.
Zbiera się ręcznie ziele (Herba Agńmo-niae) lub same liście (Folium Agńmoniae) na początku kwitnienia, suszy oddzielnie w miejscu ocienionym i dobrze przewietrzanym. Wysuszone zioła wydzielają przyjemny, lekko gorzkawy zapach; smak ma podobne cechy. Zioła zawierają garbniki, kwas salicylowy, gorycze, olejek eteryczny i inne substancje. Działają przede wszystkim ściągające, dzięki czemu leczą nieżyt żołądka lub jelit i biegunki.
Regulują również procesy trawienia, sprzyjają wydzielaniu soków żołądkowych, łagodzą niektóre choroby wątroby i nerek, zwłaszcza kamicę nerkową. Dawka dzienna wynosi 1,5 g w odwarze. Zewnętrznie odwar jest używany do płukania gardła, do opatrywania wyprysków skórnych i jako dodatek do kąpieli. Jest to bardzo ceniona roślina lecznicza.
Okres kwitnienia: VI-VIII Zbiór: ziela V-VIII; liści V-VII
