Miłek wiosenny
Adonis vernalis'L.
Jest to bylina o krótkim, ciemnobrunatnym kłączu, łodygach wzniesionych, gęsto pokrytych liśćmi siedzącymi, złożonymi z równowąskich odcinków. Kwiaty żółte, osadzone pojedynczo na wierzchołku pędu. Miłek kwitnie na początku wiosny, a kwiat otwiera się całkowicie tylko na słońcu. Cała roślina jest trująca. Gatunek, rozpowszechniony w Europie, Azji i Ameryce, rośnie na nasłonecznionych zboczach o podglebiu wapiennym. W starożytności używano go do leczenia chorób narządów płciowych. Ostatnio zaczęto stosować go w kardiologii.
Ziele (Herba Adonidis) zbiera się ręcznie w pełni kwitnienia, zostawiając twarde, dolne części łodyg. Suszy się w suszarni w temperaturze 50-60 °C. Ziele przechowuje się w zamkniętych pojemnikach najdłużej 2 lata. Z substancji czynnych wymienimy przede wszystkim glikozydy nasercowe, zwane kardenolida-mi.
Ziele zwiększa siłę skurczu mięśnia sercowego, podobnie jak liście naparstnicy, ale jego działanie jest szybsze, a substancje nie gromadzą się w organizmie. Substancje te działają uspokajająco na ośrodkowy układ nerwowy, uspokajają uporczywy kaszel oraz ataki astmy, a nawet epilepsji, skurcze oraz bóle gośćowe.
Działają również moczopędnie i dezynfekujące. Napar z milka (Infusum Adonidis vernalis) można stosować tylko wg przepisu lekarza. W Polsce miłek jest pod ochroną.
Pokrewny gatunek roczny - miłek letni (Adonis aestivalis) (na prawo) jest również trujący, ale ze względu na słabsze działanie lecznicze nie jest zbierany.
